Okul bitmek üzereydi. Bir hâldir aldı Orhan’ı.Beş vakit namaz kılmak yetmiyordu Orhan’a. “daha” diyordu, “daha”. Şu konservatuara girmişti ya bir kere, ah girmişti işte bir kere. Olsun. Yapmak zorunda değildi ya bu mesleği. Zaten Türkiye şartlarında da çok iç açıcı tarafı yoktu gün itibariyle. Sen kalk, bozkırdan gel İstanbul’a, heves işte, konservatuar oku. Hey gidi […]
Yazının son cümlesini bir türlü tamamlayamıyordu. Kelimelerin yerlerini değiştiriyor, bazen bir kelimeyi kaldırmayı deniyor, başka söz ekliyor, kesiyor dikiyor fakat içine sinecek olan nihayete erdiremiyordu. Bu arada saat gece yarısını çoktan geçmiş, çay eskimiş ve kahve yapacak ne gücü ne de damağında yeri kalmıştı. Öte yandan seçim ortamı hızla ısınıyor, her geçen gün vakit daralıyor […]
90’lı yıllar…Halil İbrahim, bir nebze olsun istirahat etme gayreti ile sessizce şu ağacın altına çöktü. Düşündü. Gitmekten başka çare yoktu. Buralarda iş yoktu. İmkanlar kısıtlıydı. Okul, hastane zaten sıkıntı idi. Evet, gitmeliydi buradan. Hiç olmazsa çocukları okula gider, kendilerini kurtarırdı. Elbet zordu gurbet. Buradaki yaylaları, balı, çimeni, bu kerpiç evi bırakmak kolay değildi. Büyük şehirde […]
Ferhat ne zaman çocukluğunun geçtiği mahalleden bir tanıdığa rast gelse, içindeki uçurumlardan hep aynı şelaleler kükrer, aynı kayalar patlar ve hep aynı ağaçlar devrilirdi. Bu yüzden kaçar, tekrar kaçar ve hep kaçar ama yine de bir atlı karınca üzerinden düşer gibi sol ayağı kayar ve o çamur dolu dehlizin orta yerine yüz üstü batar, bazen […]
Ali’nin dikkat çekmek gibi bir gayesi yoktu ancak kendini elinde olmayan bir hâlde açığa vuruyordu. Zira geceleri bir minder ve bir de tespihle yalnızca sobanın ateşinden vuran ışığın oynaştığı tavana anlattığı derdini, kendisi ve kitapları dışında bir de kalemi çekiyordu. Bu yüzden insana rast geldiğinde bu açık etme kaçınılmaz oluyordu. O gece telefonuna gelen mesaj […]
Safran sarısı bir gün, dilsiz nakkaşın dikim yerlerine ince gri biyeler çektiği tablo gibi akmamacasına gelip durmuştu katran kıvamında semtin ufkuna. Zira gazeteci Tahir, babasından kalma bahçe evine dadanan zarif gelinciği görmek için çıktığı avluda kalp krizi geçirip ölmüştü.Adil, Tahir ölmeden evvel kahvede her gün birlikte tavla attıkları masaya oturdu. Gazeteleri karıştırmaya başladı. Televizyon açık […]
